Koniec Świata Blog

Na pewno prawie każdy z nas zastanawiał się co by się stało gdyby nagle wszyscy ludzie zamieszkujący błękitną planetę zniknęli z jej powierzchni. Jak długo przetrwałyby nasze domy co by się stało ze zwierzętami i roślinami, kiedy zgasłyby ostatnie światła, na te oraz wiele innych pytań odpowiedź można znaleźć w książce Alana Weismana Świat bez nas, lub w filmie dokumentalnym Life After People (zobacz na YouTube).

Na stronie książki Świat bez nas możemy znaleźć informacje przedstawiające wydarzenia w różnych odstępach czasu od zniknięcia człowieka:

2 dni po zniknięciu ludzi: Bez pomp tunele nowojorskiego metra zostaną zalane wodą.

7 dni: Zabraknie awaryjnego paliwa dla generatorów spalinowych, które napędzają obieg wody chłodzącej rdzenie elektrowni atomowych.

1 rok: Na całym świecie uratuję się miliard ginących corocznie ptaków, gdy przestanie działać oświetlenie wież nadajników radiowych i komunikacyjnych i ostygną przewody wysokiego napięcia. Zwierzęta zaczną wracać do miejsc, w których reaktory atomowe uległy awarii i spłonęły. Wyginą wszy żyjące na ludzkim ciele.

3 lata: Bez ogrzewania popękają rury we wszystkich miastach strefy umiarkowanej i chłodniejszych. Budynki zaczną uginać się pod brzemieniem ich puchnącej i kurczącej się zawartości; rozejdą się spoiny między i ścianami i liniami dachów. Bez ogrzewanego schronienia karaluchy żyjące w klimacie umiarkowanym wymrą po jednej lub dwóch zimach.

10 lat: Zniknie dach stodoły, w którym wykonano kwadratową dziurę o boku 45cm.

20 lat: W ciągu 20 lat zalane zostaną stalowe słupy, które podtrzymują ulice w nowojorskiej dzielnicy East Side, skorodują i powyginają się. Kanał Panamski zamknie się co doprowadzi do ponownego połączenia się obu Ameryk. Popularne warzywa ogrodowe zmienią się z powrotem w niejadalne dzikie szczepy.

100 lat: Po ustaniu handlu kością słoniową liczebność populacji słonia, wynosząca dziś pół miliona, zwiększy się dwudziestokrotnie. Populacje drobnych drapieżników – szopów, lisów, łasic – zmaleją w skutek konkurencji z niezwykle skutecznymi zdziczałymi kotami domowymi.

300 lat: Zawalą się nowojorskie mosty. Zapory na całym świecie będą przeciekać; woda będzie przelewać się nad nimi i obalać je. Miasta zbudowane w deltach rzeki, takie jak Houston, zostaną spłukane

500 lat: W klimacie umiarkowanym przedmieścia zostaną zastąpione przez las; poza kilkoma pagórkami teren zacznie przypominać to, co zobaczyli po przybyciu pierwsi budowlańcy lub rolnicy, których budowlańcy wykupili. Wśród drzew będą się poniewierać na wpół ukryte w bujnym poszyciu aluminiowe elementy zmywarek i pralek oraz nierdzewne garnki, z popękanym, lecz wciąż całymi plastykowymi uchwytami.

Tysiące lat: Wszelkie wciąż stojące mury w Nowym Jorku zostaną obalone przez lodowce. Jedynymi nienaruszonymi obiektami ludzkiego pochodzenia będą te, które zbudowano głęboko pod ziemią, jak Eurotunel pod kanałem La Manche.

35 000 lat: Ołów, którym skażono przyrodę w erze przemysłowej, zostanie wreszcie usunięty z gleby (kadm po 75.000 lat)

100 000 lat: Stężenie CO2 powróci do poziomu sprzed powstania człowieka (może to potrwać dłużej)

250 000 lat: Stężenie plutonu w bombach atomowych, których metalowe korpusy skorodują dużo wcześniej, stanie się tak niskie, że jego promieniowanie będzie nierozpoznawalne w naturalnym ziemskim promieniowaniu tła.

Setki tysięcy lat: Powstaną bakterie rozkładające tworzywa sztuczne.

7 200 000 lat: Szczątki Mt. Rushmore – góry w której zboczu wyrzeźbiono twarze amerykańskich prezydentów – będą wciąż rozpoznawalne mimo naporu uderzeń asteroidów i trzęsień ziemi. Wytworzone przez człowieka trujące związki chemiczne takie jak polichlorowane bifenyle i dioksyny, prawdopodobnie również będą nietknięte, choć w większości zagrzebane pod powierzchnią gleby.

10 200 000 lat: Rzeźby z brązu będą wciąż rozpoznawalne.

3 miliardy lat: Życie będzie wciąż rozkwitać na ziemi, choć prawdopodobnie w formach, jakich nie bylibyśmy w stanie sobie wyobrazić.

4,5 miliarda lat: Ilość zubożonego uranu-238 , którego w samych Stanach Zjednoczonych pozostaje pół miliona ton, zmaleje o połowę. Ziemia zacznie się ocieplać w miarę powiększania słońca. Wciągu co najmniej kolejnego miliarda lat mikroorganizmy przypominające wczesne formy życia na ziemi przewyższą wszystkie inne formy życia.

Ponad 5 miliardów lat: Ziemia spłonie, jak umierające Słońce będzie zmieniać się w czerwonego olbrzyma i połykać planety wewnętrzne.

Wieczność: Nasze audycje telewizyjne i radiowe, zapewne w postaci urywków, będą wciąż przemierzać Wszechświat.

Jednym z możliwych scenariuszy końca świata jest uderzenie w naszą planetę meteorytu, lub komety. Naukowcy już wiele lat temu zdali sobie z tego sprawę, dlatego obiekty, które w przyszłości mogą stanowić zagrożenie dla Ziemi są stale monitorowane. Jednak na chwilę obecną Ziemia jest praktycznie bezbronna, nie istnieją bowiem żadne sprawdzone metody, które mogłyby ochronić nas przed taką katastrofą.

Wielu ludzi nawet nie zdaję sobie sprawy, że tak naprawdę nasza planeta jest nieustannie bombardowana ogromną ilością odłamków skalnych. Badania Petera Browna z uniwersytetu stanowego Zachodniego Ontario dowodzą, że nad naszymi głowami trwa prawdziwa kanonada. Średnio raz w miesiącu w Ziemię uderza skalny odłamek wielkości piłki nożnej, który wybucha w górnych warstwach atmosfery z siłą 300 ton trotylu. Raz w roku nad naszymi głowami rozrywa się kilkumetrowy głaz, a siła jego eksplozji odpowiada detonacji 5 kiloton trotylu. W każdym dziesięcioleciu na kursie Ziemi trafia się dziesięciometrowa planetoidka, która wybucha z siłą 50 kiloton (tyle mają typowe ładunki jądrowe w arsenałach USA i Rosji).

W historii naszej planety prawdopodobnie nie raz dochodziło do kolizji z dużo większymi obiektami, jeden z nich prawdopodobnie przyczynił się do zagłady dinozaurów, ok. 65 mln lat temu. Do największej katastrofy naszego wieku doszło 30 czerwca 1908 roku. O godzinie 7:17 czasu miejscowego, w odległej części Syberii mieszkańcy okolicznej rzeki pod Kamienna Tunguska zobaczyli na porannym niebie olbrzymią kule ognistą. Po eksplozji uniósł się w górę słup ognia i czarnego dymu. Gwałtowny podmuch gorącego powietrza wywracał ludzi i zwierzęta, wybijał szyby w oknach. Ewenkowie, rdzenni mieszkańcy Syberii, opowiadali później, że stracili wiele reniferów i psów. Drzewa zostały powywracane na obszarze ponad tysiąca kilometrów kwadratowych. Niezwykłe zjawiska zaobserwowano nawet w Europie. Odgłosy wybuchu słyszano na obszarze blisko miliona kilometrów kwadratowych, a sejsmografy zarejestrowały drgania skorupy ziemskiej w odległości ponad 800 km na południe od miejsca katastrofy. Stacje meteorologiczne w całej Syberii doniosły o przejściu fali uderzeniowej, która 5 godzin później dotarła do Anglii. Fala ta okrążyła glob ziemski i została zarejestrowana na Syberii ponownie po upływie 24h. Światło słoneczne, odbijające się od pyłu wyrzuconego do stratosfery, przez kilkanaście nocy oświetlało Europę i Azję.

Obecnie najbardziej niebezpieczną asteroidą zagrażającą naszej planecie jest Apophis – ciało niebieskie o średnicy około 150 metrów, prawdopodobieństwo jego zderzenia z Ziemią wynosi 1 do 45 tysięcy. W 2029 r. Apophis zbliży się na tyle do orbity ziemskiej, że przyciąganie naszej planety może zmienić tor jego lotu i znacznie zwiększyć to prawdopodobieństwo. Gdyby doszło do uderzenia, nastąpiłoby ono 13 kwietnia 2036 r. Eksplozja w momencie zderzenia z Ziemią – choć Apophis jest ledwie asteroidą średniej wielkości – miałaby siłę wystarczającą do unicestwienia miasta wielkości Londynu.

Japońscy naukowcy opracowali komputerową symulację przedstawiającą uderzenie meteorytu w Ziemię, można ją obejrzeć na poniższym filmiku.

Na kolejnym wideoklipie stworzonym przez NASA, możemy obejrzeć m.in. symulację uderzenia meteorytu sprzed 65 mln lat.